Een verhaal die me lang zal bijblijven.. this was absolutely not my cup of tea!

Op dinsdag kregen we het leuke nieuws dat Sixco al mijn verblijfsvisum in orde wou brengen. Dit terwijl het normaal pas na de proefperiode mogelijk is. Op woensdagmorgen moest Stijn naar hoofdkantoor om zijn rijbewijs in orde te brengen en nam hij mijn visum mee. Toen de verantwoordelijke mijn visum bekeek vreesde hij dat ze bij de laatste verlenging een fout gemaakt hadden en ik eigenlijk al op 19 febr het land uit moest.
Ze gingen naar ‘Immigration Department’ in Abu Dhabi om uitleg, helaas leek het waar te zijn en moest ik zo snel mogelijk het land uit. Aangezien ik zeker was dat alles in orde werd gebracht op 9 februari (toen ik voor mijn laatste verlenging gegaan was) sprak ik af met een chauffeur van mn neef (die toen ook mee was) om uitleg te gaan vragen, hijzelf spreekt Arabisch en dit kon nu misschien wel erg handig zijn.
Maar opnieuw hetzelfde verhaal, zijzelf zijn in de fout gegaan en me maar 10 dagen extra gegeven dat terwijl ik er 30 moest krijgen en hier ook voor betaalde. Natuurlijk waren ze te trots om hun fout toe te geven en moest ik tevreden zijn met de uitleg :’je moest maar later gekomen zijn voor je 30 dagen , dan kon je geen 10 dagen gekregen hebben ‘, dikke ‘bullshit’ natuurlijk maar daar stond ik dan. Een boete al van 150 euro en onverwachts vertrek waar ik eigenlijk niet zoveel zin in had, hoewel het natuurlijk wel al had leuk geweest om wat familie, vrienden terug te zien. Dus in de namiddag ging ik op zoek naar een vlucht voor de volgende dag. Op vrijdagmorgen om 3U zou ik vertrekken, in Brussel rond 11 u via London Heathrow (want na wat er met Turkisch Airlines gebeurd was, opteerde ik toch voor Britisch Airways)
In de namiddag stelde mn neef voor ‘waarom probeer je niet de grens over en terug te gaan?’
Na heel wat wikken en wegen (want je moet weten dat dit illegaal is en de kans groot was dat ik door die boete niet het land terug zou in mogen want zogezegd was ik diegene die de fout had begaan) besloot ik ervoor te gaan.
Een driver van bij Stijn op het werk zou me tot ergens in Al Ain voeren, een andere chauffeur (een vriend van die arabische chauffeur van mn neef) zou me over de grens brengen heen en terug. Na amper 4 u slaap (want op donderdagavond was het etentje met collega’s van Stijn) vertrok ik mee met Stijn (die werken moest op zn vrije dag) richting Abu Dhabi. Om 7u met de chauffeur richting Al Ain, rond 9u nieuwe chauffeur. Die tweede chauffeur bleek niet diegene te zijn die me moest over de grens brengen maar een andere. Dit kwam ik pas na halfuur al bij hem in de auto te zitten- te weten. Een arabier die geen woord engels verstond, een oude versleten wagen, links en rechts woestijn, enkel wat verharde wegen, geen ander mens die je onderweg tegenkomt,… daar zat ik dan in de middle of nowhere.. Help, wat als hij een andere weg neemt, me verkracht en vermoord, of me hier gewoon achterlaat, geen mens die me zou vinden in de eerste dagen.. Er spookte van alles door mn hoofd en ik was niet zeker of dit het allemaal wel waard was. Misschien maar goed dat ik niet te veel slaap gehad had dat ik niet te veel nadenken kon. Na een halfuurtje hadden we de eerste grensstop. De chauffeur ging gewoon aan de kant, euhm wat moet ik doen? Waar moet ik naartoe? Geen kat die iets zei, dus stapte ik maar uit. In een klein zaaltje zaten enkele Arabieren, daar moest ik allerhande papieren invullen en mn boete betalen. Om die boete te betalen moest ik mee naar een ander kantoortje , sit down, and wait madam brulde de man.. Een klein kamertje (misschien 3x3m) waar enkel een bureautje stond en een stoel. Toen de arabier verder liep met mn visum werd dat kamertje op slot gedaan. Shit, kzit opgesloten, mn chauffeur liep heen en weer rond de wagen en het was precies of hij elk moment zou vertrekken, dat het hem allemaal wat te lang duurde. Na pas 15 min (intussen was ik al goed aan het zweten en op van de zenuwen) kwam er een andere arabier. Aan hem mocht ik 200 euro boete betalen. Gelukkig kon die wat engels en was hij erg begripvol. Mn mooiste glimlach boven gehaald en vriendelijk geweest ‘hi how are you today’ als hij binnenkwam, het werkte blijkbaar. We mochten door.. Tweede grenspost, de belangrijkste. Nu was het ofwel binnen in Oman en daar vast zitten ofwel mogen terugkeren. Mn hart gierde door mn keel en wist niet goed wat te denken en doen. Het zat er vol van arabieren, ik enigste blanke.. tot opeens een reisleider naar me kwam die perfect engelstalig was. Mijn redding! Hij vroeg me wat uitleg en gaf alles door, zo kwam alles in orde. Ik kreeg een nieuwe stempel van 30 dagen dat ik het land weer in mocht. Ik kon de man wel omhelzen!
Want wat als hij er niet geweest was, zou het gelukt zijn? Ik weet het niet, en wil er eigenlijk ook niet aan denken. Ik vrees dat mijn chauffeur alleen zou teruggekeerd zijn en ik had moeten hopen dat er een volgende ‘hopelijk’ betrouwbaar iemand toevallig op bezoek naar Oman zou gaan en me wou brengen naar stad of de luchthaven (die er op 350km vandaan lag). Daar zou ik dan maar het geluk moeten hebben dat ik een beschikbare vlucht zou vinden en kon boeken..
Gelukkig is het nooit zover gekomen en kon ik terug richting Al Ain! Die eerste grenspost moest je opnieuw terug door, wat papiertjes invullen, een nieuwe stempel en het was oke. De arabier waar ik mn boete aan moest betalen gaf me nog zijn nummer in geval er problemen zou zijn. Wat een geruststelling!
Stijn had gelukkig rond 12u gedaan en is tot Al Ain gekomen om me op te pikken..
Daar bezochten we nog de grootste zoo van de UAE. Best wel eens de moeite, maar ikzelf was doodop, er spookte nog vanalles in mn hoofd want ik denk dat k nog nooit zo bang geweest was.. It was not my cup of tea!!
Nu bekeken zou ik het niemand aanraden die geen zekerheid heeft dat het lukt, zeker niet als vrouw alleen.. en hoe meer ik er aan denk hoe gekker ik het allemaal vind, maar toch ben ik blij dat ik het gedurfd heb en om het met Stijn zn woorden te zeggen:’Je wou avontuur, wel je hebt avontuur gekregen ‘ J

En zo blijf ik dus nog even ver weg van het belgenlandje.
Sixco kan normaal gezien mijn verblijfsvisum regelen in 10-14 dagen, dus zouden er geen problemen meer mogen zijn.

Vanavond gaan we naar een presentatie op hoofdkantoor van Sixco. Maandagavond naar de ‘belgendrink’ waar een gratis vat Stella Artois geschonken wordt en op vrijdag vieren we Stijn zn birthday want ons ventje wordt er 25!

Ook ons internet en tv zal deze week geinstalleerd worden, zal alles wat makkelijker worden, maar verhalen als deze zullen hopelijk niet voor elke week zijn J